Wiersze

dyniowa wrozka.jpg

Moi Mili,
zapraszam Was dziś do lektury baśniowego wiersza. Zatem niech i zdjęcie będzie baśniowe.

Weronika Madryas

Dyniowa wróżka

Pomiędzy górą a rzeką,
podobno całkiem niedaleko,
na skraju lasu chatka stała,
co kształtem dynię przypominała.

Pomarańczowa i pękata
turlała się przez pół świata. 
Znalazła wreszcie cichy kąt
i rzekła: Nie ruszę się stąd! 

W dyniowej chatce Dyniowa wróżka, 
dyniowa kula, dyniowa różdżka. 
A tuż za chatką zakręt w lewo, 
tam gdzie wysokie rośnie drzewo. 
I jeszcze kilka kroków w bok
i każdy westchnie: Co za widok!

Jak okiem sięgnąć wstęgi grządek,
pomiędzy nimi też porządek. 
Dyniowe pole pomarańczowe, 
och, jak cudownie kolorowe!
A nad dyniami tańczą liście, 
wodzirej wiatr pędzi przez świat!

Dyniowa wróżka o dynie dba, 
komuś zapewne największą da. 
Raz już karocą dynia się stała, 
kiedy Kopciuszka poratowała. 

Dyniowa wróżka figle płata
i zajrzy w każdy zakątek świata. 
I jeśli dynię pocałuje, 
to wielki owoc zaczaruje.

Ba, to nie wszystko Mój Przyjacielu, 
dyniowe pole widziało wielu.
Niewielu jednak wie, 
co dalej dzieje się. 

 

Pięć kroków w lewo, 
sześć kroków w prawo.
Pięć minut wolno, 
sześć minut żwawo. 

Na końcu widzisz stoliczek mały, 
na nim talerzyk oraz specjały. 
Dyniowa zupa, dyniowy dżem, 
dyniowe ciasto, dyniowy krem. 
I jeszcze placek, i pestki dyni, 
dyniowy przysmak w kształcie cukinii. 

I nagle znika dyniowy świat, 
i nagle mama woła: wstań!
Do szkoły znowu trzeba iść, 
Mnożyć i czytać, dzielenie ćwiczyć. 

Tylko w kieszeni dziwny szmer, 
Dyniowa wróżka śmieje się. 
Masz pestek dyni całą garść, 
nic tylko gryźć, nic tylko brać. 
Dyniowa Wróżka idzie spać.

Dzień dobry Kochani,


dzisiaj, w takim bardzo szczególnym dniu, w dniu wspomnień po naszych najbliższych, tych których z nami już nie ma, chciałabym Wam przeczytać wiersz ze zbioru "Wiersze Weroniki" zatytułowany "Cisi jak spadające liście".

wiersz.jpg

Moi Mili,


w sąsiedztwie Baśniowego Zielonego Wzgórza stoi dom nazwany „Edenem”. Należał do starszej pani, malarki. Dziś z rozrzewnieniem patrzę na trzy obrazki, które otrzymałam pewnego letniego popołudnia, kiedy to razem z Anią poszłyśmy na szarlotkę do sąsiadki. Nie podejrzewałam wówczas, że będzie to nasze ostatnie spotkanie.

 

 Zapraszam Was do lektury wiersza.

Weronika Madryas 
Wrocław, dn. 06.09.2022 r.
Pamięci Lidii Malarki Samborskiej

Eden

Starsza pani
opuściła dom pod lasem 
Edenem przez nią zwany, 
by zapukać do drzwi raju. 

Jesienne róże, krzewy, orzech szczodry
pamiętają dłonie spracowane, 
te same, co pędzlem po płótnie malowały
pejzaże i kwiaty polne…

Starsza pani odeszła ze swego Edenu do raju.
Tylko obrazy nieśmiertelne
i ogród baśniowy pozostały…

Eden 2.jpg
Eden 1.jpg
lawendowe wrozki 1
lawendowe wrozki 1

press to zoom
lawendowe wrozki 2
lawendowe wrozki 2

press to zoom
lawendowe wrozki 1
lawendowe wrozki 1

press to zoom
1/2

Moi Mili,

zapraszam do przeczytania wierszyka i obejrzenia fotografii z lawendowymi wróżkami.

Cóż się plecie o fiolecie w lawendowym świecie?

W lawendowym świecie
lawendowe wróżki,
lawendowe miotły, lawendowe różdżki...
Fioletowe czary, fioletowe słowa,
fioletowe sny w lawendowych głowach...

W lawendowym świecie
fioletowe kwiaty,
fioletowe ptaki,
cudowne zapachy...

Okruch tego świata w suszonych kwiatach,
okruch tego świata to wspomnienie lata...

Weronika Madryas

Wrocław, dn.02.05.2015r.

 

Pan Rok

 

Rok oblicza cztery ma,

każda pora inne zna.

 

Gdy zaczyna panowanie,

to na zimno rządzi krajem.

Doradczyni jego biała,

w śnieżny puch i szron odziana,

jako zima w świecie znana.

Jej nadejście sen sprowadza,

noc wydłuża, a dzień skraca.

Drzew konary w śniegu tuli,

lecz, gdy nastrój ma ponury

mroźny wiatr przywołuje

i pękate białe chmury.

Mróz, jej sługa uniżony,

tchnieniem szyby pomaluje

i sople ostre niczym stal

porozwiesza tu i tam.

 

Z końcem marca śnieg topnieje,

zielenieją drzew czupryny,

słońce grzeje coraz śmielej.

W sukni zwiewnej wiosna stąpa,

w burzy loków wieniec nosi,

w którym ptaki gniazdo wiją

i świergolą w gąszczu włosów.

Na trawnikach i na skwerach

krokus, śnieżka i stokrotka.

Tulipany i narcyzy zaś w ogródkach,

w równych grządkach.

I rzodkiewka, i pietruszka

i rzeżucha, i kaczucha,

za nią kaczor i kaczęta,

wszędzie kryją się pisklęta.

Lecz kapryśną wiosna bywa,

wówczas burze i deszcz wzywa.

Potem znów łagodnieje

i słońcem pieści mokrą zieleń.

 

Po niej lato roześmiane,

zwariowane, niewyspane.

Noce krótkie z sobą niesie,

a wraz z nimi śpiew i tańce,

pocałunki pod gwiazdami

i wyznania pod drzewami,

pod mostami, na ławeczkach,

w altaneczkach.

Lato raczej trosk nie lubi,

w swej beztrosce rozum gubi.

I niechętnie też pracuje,

za to dużo podróżuje.

Błękit mórz, szczyty gór,

piach pustyni, leśny gąszcz,

rozmaite ścieżki zna

i wędruje tu i tam.

 

I dopiero jesień tęskna,

romantyczna, zamyślona,

kapelusze z dużym rondem,

te słomkowe i filcowe,

z głów postrąca.

Porozdaje parasole,

kosze, płaszcze i kalosze.

W pelerynie kieszeń ma,

gdzie barw paletę,

pędzle chowa.

I nastroje nosi zmienne,

jasne, bure, mgliste, dżdżyste,

ciepłe, chłodne, piękne, smętne.

Czasem z wiatrem potańcuje,

potem snuje się po sadach,

śliwy, jabłka w skrzynie wkłada.

I orzechów każe szukać

w mgieł oparach, deszczu strugach.

Brodzi w liściach złotych, rudych

klucze ptaków obserwuje,

i smutnieje, poważnieje,

nawet suknia jej ciemnieje.

Ciągle płacze, ciągle wzdycha,

na dodatek kaszle, kicha,

w szczególności przed odejściem.

 

Pan Rok, który jest u władzy

ma przydomek Teraźniejszość,

gdy przemija zwą go Przeszłość

bądź też Przyszłość, gdy się jeszcze nie wydarzył…

Moi Mili,


zapraszam do lektury mojego wiersza o tym, co zasmuca nas dziś najmocniej…

Weronika Madryas

Wrocław, dn.4.III 2022 roku.

 

 

W Gardone Riviera

 

„W Rzymie na Campo di Fiori
Kosze oliwek i cytryn,
Bruk opryskany winem
I odłamkami kwiatów”.

Napisał Czesław Miłosz,

poeta i myśliciel.

 

W Gardone Riviera

kaczki senne

wiatr kołysze na Jeziorze Garda.

Białe żagle

na tle bezchmurnego nieba

i oliwek smak

z pobliskiego gaju…

W cieniu drzewka mandarynkowego

dziewczyna w słomkowym kapeluszu

nuci tęskną melodię…

 

To tam na wzgórzu Vittoriale degli Italiani

czyli „sanktuarium włoskich zwycięstw”,

gdzie jednooki poeta Gabriele D’Annuzio

gościł Benito Mussoliniego.

Choć Hitlera „okrutnym klaunem” zwał,

sam marzył o wskrzeszeniu Imperium Romanum.

Czy rozmawiali w jadalni

w towarzystwie pomnika żółwia,

postawionym ku czci tego,

co żywot zakończył po uczcie z kwiatów tuberozy?

 

Wspominam Gardone Riviera

we Wrocławiu w marcowy dzień,

gdy donicę z prymulkami na balkonie ustawiam,

a promienie słońca

topią padający śnieg.

A potem zanurzam się

w miasto wiosny wyczekujące.

I patrzę na dzieci na skwerach,

zatroskane twarze matek

i jegomościa z jamnikiem.

 

W tym czasie Kijów płonie.

Z rozkazu szaleńca

wojna rozpoczęta…

W oparach zarazy

od dwóch lat świat trawiącej

Ukraina opór stawia

rosyjskiemu najeźdźcy…

A wokół śmierć, ból, łzy,

pożoga i gruzowisko…

 

Wielkanoc tuż, tuż…

 „Eloi, Eloi, lamma sabachtani!”

Golgota, wzgórze jerozolimskie,

Chrystusa ukrzyżowanie.

Grób wykuty w wapiennej skale,

Chrystusa Zmartwychwstanie.

Dobrem zło pokonane,

już niegdyś dokonał się cud.

 

„Aż wszystko będzie legendą
I wtedy po wielu latach
Na nowym Campo di Fiori
Bunt wznieci słowo poety”.

Napisał Czesław Miłosz

W Warszawie w Wielkanoc roku 1943.

ilustracja.jpg
topola 2.jpg

Weronika Madryas
Wrocław, dn.27.02.2022r. 

Topola


Na rozwidleniu dróg
strzelista i smukła, 
tuż obok tej drugiej,
trwała przez lat czterdzieści trzy…

Na chwilę przed kresem
pękł pień.
Czupryna wichurą targana
runęła do stóp
swej siostry bliźniaczej. 

Suchy, przejmujący trzask,
wiatru wycie
i konary połamane wokół. 
To krajobraz po. 

Na rozwidleniu dróg
osierocona łka
z tęsknoty za utraconą…

…A potem świat utonął
w objęciach szaleńca.
Pod ostrzałem, 
w morzu krwi i łez
odchodzą nasi bracia. 
Patrzymy na zło.
I serce pęka 
jak topoli pień. 

Suchy, przejmujący trzask, 
wycie syren
i ból wokół. 
To krajobraz wojny. 

Moi Mili,


Dzisiejszy dzień sprzyja łakomstwu. Pozostaje mi życzyć Wam smacznego i jeszcze ślę wierszyk.

Pączusie

Wypieczone i pachnące,
lukrowane, cukrowane,
konfiturą nadziewane...

Mali, duzi zajadają,
brzuszki prawie już pękają...
Za to buzie uśmiechnięte
i oczęta wniebowzięte...

Palce lizać mały smyku!
To już piąty, rozbójniku!
Pączuś znika z talerzyka
i okruszek też wnet znika..

paczki.jpg

Moi Mili,


na jesienne wieczory, długie i mroczne, najlepsze są: miła muzyka, ciepła herbata,  łagodny blask świec i odrobina poezji. Dlatego też ofiarowuję Wam szczyptę tej ostatniej we fragmencie mojego wiersza zatytułowanego Szklana kolekcja. Dziś ten fragment nazwałabym raczej Tęsknotą za latem…

(...)
Są słodkie chwile
co jak motyle ulecą…
gdy wiatr kielichem róży potrząśnie
odpłyną…

Zaklinam je szepcząc:
Mam kolekcję szklanych kul
a w nich smutek, radość, ból…
Słowami czaruję…
(...)

kolekcja kul.jpg
zlote liscie.jpg

Moi Mili,
Dzisiaj jest dzień szczególny, uświadamiający nieuchronność przemijania. Napisałam niegdyś wiersz Cisi jak spadające liście... 
I choć odeszli, to ufam, iż ich miłość w nas trwa...

ksiazka.jpg
wiersz.jpg
Ania skarpetki.jpg

Moi Mili,


Po lekturze o historii dziesięciu skarpetek, zrobiło się u nas bardzo skarpetkowo, albowiem Ania szyła, opowiadała i tworzyła komiks na lekcjach w szkole.  Dzielę się z Wami zatem własną literacką inspiracją czyli moim wierszem oraz zdjęciem z dziełem Ani.

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 25.X. 2021r.

 

Żółte skarpetki

Szaro-biała kotka mała,

jako Milka znana,

mleko bardzo chętnie piła

od samego rana.

 

Kłębkiem wełny się bawiła,

to turlała, to goniła.

Aż się bardzo pomyliła

i kłopotów narobiła.

 

Mama Anię nauczyła

o skarpetki dbać

i starannie po wypraniu

w miękkie kulki zwijać.

 

Takich kulek Ania miała

chyba jedenaście.

W każdej kulce inna para

w groszki, w kratkę, w paski.

 

Ania kulki do szuflady

starannie złożyła.

Tylko jedna, żółta kulka

gdzieś się zagubiła.

 

Mama szuka, Ania szuka.

Zgubę znaleźć – wielka sztuka!

 

Na kanapie Milka drzemie

i udaje, że nic nie wie.

W burym kącie coś odkryła,

czym się troszkę pobawiła.

 

Potoczyło się to coś

do mysiej norki,

gdzie mysia rodzina

chrupała serowe faworki.

 

- Popatrz tato! Mamy gościa!

Zawołała mysz najmłodsza.

 

I skarpetki tam zostały,

w mysiej norze zamieszkały.

I w skarpetkach smacznie spały

dwie najmłodsze myszki białe.

Los czasami figle płata,

coś pozmienia, coś pogmatwa.

Ze skarpetki mieć śpiworek?

To nie żart. To mysi fart.

jesien.jpg

Weronika Madryas             

Jesień

Widziałam ją wczoraj o zmierzchu,
jak wsparta o balustradę mostu kamiennego,
w dal patrzyła…
…zadumana, rozmarzona, baśniowo piękna.

Widziałam ją wczoraj o zmroku,
pierwszy raz od roku minionego.

Słyszałam plotek na jej temat wiele.
Co poniektórzy szepczą, 
że kochanków ma kilku…
…skrzętnie czas im wylicza
dla spotkań upragnionych,
wspólnych nocy i świtów 
…ponoć

Tak mówią ci, 
co o innych wszystko wiedzą, 
o sobie wiele mniej
…pewnie

Podziwiałam jej włosy ogniste
i suknię z pajęczyny cienkiej,
o barwie czekolady gorzkiej,
haftem liści rudych zdobioną…
Znakomity krawiec, pająk niepospolity
ostanie poprawki nanosił spiesznie…
...przed spotkaniem tak ważnym.

Kiedy dłoń podniosła
i słowa magiczne wyszeptała,
przybyli
w kolejności przez nią wyznaczonej.
Kochankowie jej mili, stęsknieni…

Najpierw Pan Mgieł Porannych otulił
jej postać wysmukłą i wiotką,
przezroczystym szalem tchnień,
diamentami rosy przetkanym gdzie niegdzie…

Potem Wiatr, kochanek kapryśny, porywisty,
podmuchem delikatnym
włosy jej długie, jedwabiste do tańca porwał…

Wreszcie Deszcz strużkami cienkimi
zwilżył jej policzki blade,
piegami słońca ozłocone.
Wycałował postać powabną, 
sprytne krople pod suknię wtoczył,
tam gdzie jej początek i koniec,
na piersi białe i stopy bose…

A ona pieszczotom oddana, 
liście malowała,
gdy oni coraz śmielszymi się stawali…
…kochankowie jej wierni, 
dozgonnie zakochani

drzewo wiersz.jpg

Moi Mili,


Jesień to czas drzew, barwnych czupryn wiatrem targanych i spadających liści. Zapraszam Was zatem do lektury mojego wiersza zatytułowanego „Drzewo”.

Weronika Madryas

Wrocław, dn.23.XI 2008.

 

Drzewo

 

Gdybyś drzewem był, Drogi Mój...

 

Jakim? – pytasz,

zaintrygowany i rozbawiony

konceptem moim.

Topolą strzelistą? Wierzbą płaczącą?

A może baobabem? – zgadujesz,

uśmiechając się do mnie.

 

Byłbyś dębem

-odpowiadam poważnie.

 

O pniu silnym,

grubą warstwą

kory pobrużdżonej

pokrytym.

I korzeniu życiodajnym,

głęboko sięgającym.

Gałęzie Twoje -

przymykam oczy,

oddając się marzeniom,

wyobrażeniom i snom na jawie-

rozłożyste i mocne,

w zieleni liści skąpane,

tworzyłyby koronę bujną,

władcy potężnego godną...

 

-Królem dębów bym był? –

powiadasz,

wciąż niepoważny.

 

-Być może –

przytakuję z przekonaniem,

urażona niepowagą Twoją...

-A ty kim byś była? –

drążysz temat,

ciekaw mej odpowiedzi.

 

-Wiewiórką rudą,

co kitę ma lśniącą, ognistą,

prowokującą i miękką zarazem..

Łapki zręczne,

ciało gibkie

obietnic pełne...

Oczy czarne,

spojrzenie chmurne,

marzycielskie...

 

Wiewiórką?-

nie kryjesz zdumienia.

 

Tak –

kładę dłoń swoją

na Twojej,

kojącym gestem.

 

Zamieszkałabym w Tobie,

Drogi Mój...

W pniu Twoim

dziupla moja.

Cicha przystań

przed zamętem chroniąca.

W gałęziach

ogród mój.

Labirynt ścieżek

tylko nam znany.

W Tobie

świat mój

i schronienie moje...

 

Rozumiesz?

-pytam poważnie.

Twarzy Twojej

nie widzę

przez mgłę poranną.

Odpowiedzi nie słyszę

przez melodię

deszczem graną.

 

Czy rozumiesz,

nie jestem pewna...

grzybki 3.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 6.09.2021r.

Grzyby

Grzyby noszą kapelusze

małe, duże,

kręte, gięte.

Rosną w mchu,

wśród paproci,

w cieniu, cieple i wilgoci.

 

Grzybobranie – rzecz ciekawa

lecz niestety trzeba wstawać

o poranku, ba o świcie,

w lesie bowiem kwitnie życie.

 

Kiedy masz już Drogi Smyku

grzybów mnóstwo w swym koszyku,

pooglądaj kapelusze,

odrzuć wszystkie podejrzane,

nigdy wcześniej niewidziane.

 

Wśród podgrzybków i prawdziwków,

można trafić jedynego,

zdradzieckiego, trującego…

 

Jest też wszystkim dobrze znany,

purpurowy, nakrapiany

muchomorem nazywany…

 

Elegancki ów jegomość

przysiągł sobie niegdyś skrycie

jednym kęsem niszczyć życie.

 

Resztę można marynować,

sos przyprawić, ugotować.

I na sznurki ponawlekać,

by pachniały, wysychały,

leśnym smakiem zachwycały.

Weronika Madryas 
Wrocław, dn.16.XII 2007r. 

Róża

Gdyby kobieta różą była,
to by wyrosła na polanie leśnej, 
w zieleni traw bujnych, 
mnogości kwiatów polnych,
pośród drzew potężnych
oddalonych nieco.
Kokietowałaby rosłe dęby, srebrne buki…
…samotna, pozornie bezbronna…

Kielich jej pięknem swym 
przewyższałby pozostałe
i czarem słodkim kusił
drzew gąszcz,
wokół szumiących, wiatrem targanych.

Gdyby kobieta różą była, 
pachniałaby intensywniej
aniżeli kwiaty zwykły to czynić.
I płatki szerzej by rozchylała,
by ich urodę światu ukazać
w pełni. 
A kolce swoje skryłaby
pod parasolem liści zielonych.
Blaskiem rosy świt rozjaśniłaby,
połyskując, lśniąc, 
uwodząc niechcący całkiem…

Pozornie krucha i słaba, 
wśród drzew zachwytem poruszanych, 
silna niczym ptak drapieżny 
by była w istocie…
…kobieta – róża.

Gdyby róża kobietą była, 
to by wyrosła pod dębem rozłożystym.
W jego cieniu szukałaby wytchnienia,
w dni upalne i burze
wietrzne, deszczowe, mroczne. 

Łodygę swą ku słońcu by wygięła, 
a kwiat rozchyliła nieśmiało.
Kolce zaś by zapewne bezbronnym oddała
lub zgubiła przypadkiem.
Krople rosy strzepnęła niechcący, 
by korzeń nimi zwilżyć, 
drzewo napoić…
…wdzięcznością, oddaniem, troskliwością.

Miłością swego dębu jedynego bezpieczna, 
ufna i oddana, 
bezbronna niczym kwiat przepiękny ,
opieki wymagający…
…róża –kobieta.

Roze.jpg
snieg choinka.jpg

Weronika Madryas

Wrocław,dn.14.01.2021r.

 

Styczniowe mimozy

 

Późną nocą,

kiedy spałaś,

rzecz się stała niesłychana…

…świat ulepił Ci bałwana!

 

Ośnieżyło, poprószyło

i bajecznie się zrobiło

wreszcie…

Drzew gałęzie

otulone śnieżną bielą,

srebrnym szronem,

drżą na wietrze…

 

No a przecież wczoraj rano

otrzymałam list z Sycylii,

w którym wiele napisano

i słonecznie.

Tam podobno ozłociły się

mimozy ciut przedwcześnie.

Zatęskniłam do tych listków

roztańczonych w ciepłym wietrze…

…i zapachu miodowego,

i widoku przecudnego

i powietrza gorącego…

 

…choć tu u nas jest zimowo i bajecznie

Moi Drodzy,
Smutno mi, albowiem żegnam dziś wierszem Pana Mieczysława, wydawcę wielu moich baśni oraz kilku tomików poezji.

I wiem tylko, iż Kraków utracił bezpowrotnie kogoś nietuzinkowego oraz uduchowionego…​

Weronika Madryas Wrocław,dn.13.01.2021 r.

Śmierć w czasach zarazy

Wiersz poświęcam Pani Marcie Iskierce oraz Panu Mieczysławowi Mączce

Śmierć w czasach zarazy

rozpanoszona i wszechobecna

zabrała Pana Mieczysława.

 

Odszedł samotnie,

w milczeniu,

bez czułych spojrzeń

i uścisku dłoni splecionych…

 

Pan Mieczysław

był częścią Krakowa poetów.

W wierszach zaczytany,

w poezję wtopiony

po kres swych dni…

 

Pan Mieczysław

szył książki na miarę,

cierpliwie i wytrwale

niczym pająk tkacz

przędący swą nić.

 

Pan Mieczysław

opuścił swe miasto

zimową porą.

Osierocił Miniaturę,

Stowarzyszenie Siwobrodych Poetów,

wiersze spisane i niespisane

i me baśnie niewydane jeszcze…

 

Śmierć w czasach zarazy

zraniła poezję boleśnie…

miniatura.jpg
miniatura 2.JPG
pan rok.jpg

Zapraszam na poetycką rozmowę z Noblistką.
Najnowszy tomik poezji "O Czułości".

Moi Drodzy,


zapraszam do odsłuchania mojej Kołysanki Srebrzystego Księżyca w pięknym wykonaniu Jerzego Filara. A przy okazji polecam płytę Dwie dusze, stanowiącą wyborny prezent gwiazdkowy dla miłośników tekstów Jacka Cygana.

Dwie dusze.jpg
Dwie dusze 2.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn.07.04.2014r.

 

Ogrodnik

 

Znam ogrody

pielęgnowane spracowanymi dłońmi

ogrodników w słomkowych kapeluszach…

…Jeden z nich,

w spodniach na szelkach

i koszuli w kratkę

z rękawami podwiniętymi pod łokcie,

wszedł do mojego serca,

które niegdyś kwitło dla Ciebie, Miły

…nim burzę rozpętałeś,

co spustoszenie poczyniła

 

Drobny ogrodnik,

w spodniach na szelkach

i koszuli w kratkę

z rękawami podwiniętymi pod łokcie,

wygrabił zeszłoroczne uczucie,

niczym jesienne liście

i wymiótł wszystkie zakamary,

by wiatru podmuchy nie rozniosły

sentymentów i wspomnień niechcianych…

 

Moje serce niczym ogród,

do niedawna łez deszczem zroszony,

dziś ze smutków wyplewione,

na nowe siewy gotowe...

ogrodnik2.jpg
Lisc w ksztalcie serca.jpg

Weronika Madryas
Wrocław, dn.09.IX 2010.

Liść w kształcie serca

Popatrz.
Rdzą i złotem splamiony, 
o brzegach postrzępionych nieco
liść w kształcie serca…
…po srebrzystej tafli kałuży sunie

Widzisz?
W strugach deszczu rzęsistego tonie.
Pochylam się nad
liściem w kształcie serca.
Twarz moja drży
w wody zwierciadle.
Policzki mokre i oczy spłakane,
łzy  słone i ciepłe,
a deszczu krople słodkawe i chłodne.

Liść w kształcie serca
postarzał przedwcześnie,
zbyt krótko wiatrem targany…
Lato jeszcze, choć noce chłodne
i dłonie zmarznięte.
O poranku i o zmierzchu 
błękitne mgły snują się po skwerach 
i tańczą na polach pod miastem…
Jesień tuż tuż, 
ale jeszcze nie pora 
liściom opadać…
…Nie pora umierać jeszcze

Spójrz.
Liść w kształcie serca
pożółkł przedwcześnie,
w kałuży zatonął, 
samotny jak ja…
Chłonę jego niedolę,
samotna jak liść w kształcie serca… 
A czoło moje od trosk pomięte
przedwcześnie…
Dostrzegasz to Miły, prawda?

Weronika Madryas Wrocław, dn. 18.XI 2020r.

 

Pamięci Adama Sobolewskiego, nauczyciela i wychowawcy klasy ósmej „b”, rocznika 1979

Pan od geografii

 

Pan od geografii

potrafił nauczać,

żartować i wędrować

po górach i dolinach,

po gwiazdach i planetach,

po mapach i atlasach,

po globusa odległych krainach….

 

Pan od geografii

nie karał,

nie oceniał

bez głębszego wejrzenia

i refleksji koniecznej.

Objaśniał i dyskutował,

albowiem rozmowę

cenił wielce.

 

Pan od geografii

był pedagogiem

i dżentelmenem jednocześnie.

Szarmancki, oczytany,

dowcipny, wygadany…

 

Aż nagle w jesiennych liści deszczu,

w listopadzie mglistym i dżdżystym,

gdy świat zarazą trawiony,

odszedł ostatecznie…

 

Pozostały po Nim

ciepłe wspomnienia

i zeszyt z geografii

jeszcze…

 

 

pan od geagrafii.jpg
wierszyk jerzy.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn.09.11.2020r.

 

Jeżyk Jerzy i sekret jeży

 

Pod cieplutką kępką liści

jeżykowi baśń się przyśni…

…której będzie bohaterem i przeżyje dziwne dzieje.

Ot co!

 

Jesień liście ozłociła,

dni skróciła, świat zrosiła

chłodnym deszczem.

Jeżyk Jerzy roztargniony,

senny nieco i znużony

tę szarością i burością wszędzie.

 

Nawet jajko źle smakuje,

- Dziś ślimaka upoluję -

tak planuje jeżyk Jerzy

podczas deszczu.

 

Ale cóż to?

Nasz nieborak

nagle usnął,

lekko chrapie,

w nos się drapie…

 

Mylisz się, Mój Mały Smyku,

Bardzo Zacny Czytelniku,

jeśli żywisz przekonanie,

że jabłuszko cud rumiane

mu się przyśni!

 

Zdradzę Ci tajemnicę,

sekret ważny o jeżykach,

jabłkach i innych smakołykach jeży…

 

Otóż żaden jeż,

jeżyk Jerzy też,

w jabłkach wcale nie gustuje,

woli jajka i ślimaki,

i dżdżownice i pędraki

zjeść.

 

Jest myśliwym,

co na łowy nocą bieży.

Zimą zaś smacznie śpi

i jeżykowe baśnie śni.

Ot co!

Weronika Madryas

 

Cisi jak spadające liście

 

Byli też tacy co odeszli w ciszy

jakby po świeże bułki do sklepu za rogiem

lub drukiem pachnącą, poranną gazetę…

 

Bezszelestni, zawsze pokorni…

Z właściwym sobie taktem i dyskrecją

przeszli na drugą stronę…

 

Oni nie chcieli

łez, cierpienia i smutku…

Cisi jak spadające liście

piękni jak pejzaże jesieni…

Pragnęli pozostać niezauważeni

nawet wówczas, gdy ich braknie…

 

Tylko dlaczego łez potoki wartkie

ustać nie mogą?

liscie 2.jpg
Góra Ślęża 2
Góra Ślęża 2

press to zoom
Góra Ślęża
Góra Ślęża

press to zoom
Góra Ślęża 2
Góra Ślęża 2

press to zoom
1/2

Weronika Madryas

Wrocław, dn.08.08. 2008.

 

Cienie

 

Cień góry potężnej widziałem

- powiadasz zadumany .

Na dolinę u stóp jej leżącą

spadł o zmroku

- dodajesz zniżając głos do szeptu.

 

Wyobrażam sobie

domy w mroku skąpane,

ściany i dachy spadziste

łaknące chłodu,

po dniu upalnym.

I ludzi

u podnóży góry olbrzymiej

oddech łapiący,

cieniem schłodzonym…

 

Spójrz – mówisz, wskazując dłonią

na kamienny mur,

obok nas stojący…

Spójrz – mówię, wskazując palcem

na ścieżkę przed nami,

którą podążać mieliśmy razem…

 

Nasze cienie,

przez zakochane ciała rzucane,

chylą się ku sobie,

wówczas nawet,

gdy gniew

rozszerza źrenice,

przyspiesz oddech,

ostrym krzykiem

niszczy spokój wokół nas…

 

Nasze cienie

drżą w blasku świec,

przed nocą upojną.

A potem

splatają się w miłosnym uścisku…

 

Nasze cienie

biegną przed nami,

radośnie rozkołysane

krokami skocznymi…

Trzymają się za ręce

jak my…

 

Nasze cienie

tango tańczą,

gdy Ty trzymasz mnie w ramionach,

w muzyką zasłuchany…

 

Nasze cienie

nierozłączne…

Dopóki

my razem…

 

Dopiero potem

samotne,

do stóp naszych

na wieczność przykute…

…chociaż ciężko im

żyć bez siebie

 

I kiedy

obojętnie mijają się na ulicy,

niesione naszym gniewem,

marzą tylko,

by się od nas oderwać

i ze sobą szczęśliwie podążyć…

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 25. X. 2007.

 

Pająk

 

Twa zasadzka misternie utkana,

w słońcu srebrzy się haft jej przepiękny,

krople rosy lśnią niczym diamenty…

…Ty wytworny stoisz pośrodku

w dżentelmeńskiej pozie zachęty…

 

Gdy skrzydełek trzepot posłyszysz,

wolno kroczysz po swej lepkiej nici

i niewinność wabisz, uwodzisz.

Wreszcie ona Twą pozą zwabiona,

wpada w gęste sieci ramiona,

by w cierpieniach samotnie konać…

 

Czasem patrzy jak się przechadzasz,

pewne kroki powoli stawiasz.

Z drwiną zerkasz na swą niewolnicę,

czas do śmierci jej skrzętnie wyliczasz.

 

Kiedy w końcu do oporu niezdolna

usidlona, spętana, samotna,

Ty w objęcia ją bierzesz zdradliwe,

by w uścisku skończyła swój żywot…

 

A nić lepka, mocna i jasna,

ciasno drobną postać oplata.

I choć skrzydła otwierać próbuje,

zniewolona już się nie wzbije

w jasną przestrzeń błękitu, wolności,

utracony świat niewinności.

I daremne są próby ucieczki,

sidła Twoje naprawdę straszliwe…

 

Czuje w końcu ukłucie bolesne,

widzi krew na srebrnym sztylecie.

Słyszy bicie, a potem pęknięcie,

ból ogromny rozsadził jej serce…

 

A Ty stoisz i patrzysz z litością,

jak zginęła pod własną słabością.

Bo choć nici krąg cudny utkałeś,

nigdy przecież jej nie zapraszałeś…

 

I nie w Twoich sidłach utknęła,

lecz w marności swej przeminęła…

…uwiedziona iluzją miłości

nieodporna na czar namiętności…

 

Twa zasadzka misternie utkana,

w słońcu srebrzy się haft jej przepiękny,

krople rosy lśnią niczym diamenty…

Jesienny las.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 2.10.2005.

 

Deszcz

 

Wiatr kaczki kołysze na rzece

W oparach mgły gęstej spowite…

Krople deszczu o parapet dudnią

Kap, kap, kap, kap…

Cienkimi strużkami melancholia po szybach spływa

Tęsknota za latem ogarnia mnie całą…

Dzyń, dzyń, dzyń, dzyń…

 

W wiklinowym koszu owoce słońcem wypieszczone układam,

Konfiturą z róży napełniam słoje

Miłością do Ciebie, do Ciebie Najdroższy dosładzam…

Ze skorup orzechy wyłuskuję

I farsz dla Ciebie szykują

Miłością do Ciebie nadziewam, dla Ciebie Jedyny…

 

A wiatr czupryny drzew targa

Choć słońce czasem jasnym blaskiem zza chmur krzyczy…

Krople deszczu o parapet dudnią

Kap, kap, kap, kap…

Cienkimi strużkami melancholia po szybach spływa

Tęsknota za latem ogarnia mnie całą…

Dzyń, dzyń, dzyń, dzyń…

Kropelka.jpg

Moi Drodzy,


Jesień już zabarwiła czupryny drzew. Pięknieją wokół malowane liście, złote, purpurowe i rude.
Przypominam sobie wiersz, który niegdyś napisałam, zatytułowany Jesienną porą.
Przeczytajcie proszę fragment:

Widzę Cię, jak w mgle zaplątany,
napełniasz kosz orzechami...
... Jesienną porą...

I poddajcie się nastrojowi...

liscie.jpg
ogrodnik.JPG

Moi Mili, 


Jesień zadomowiła się na dobre, w ogrodach, parkach, na straganach kwiaciarek i targu z owocami. 
Melancholijna i kapryśna inspiruje malarzy i poetów. Niegdyś i ja w wierszu Ogrodnik napisałam o jesiennych nastrojach.   


"Drobny ogrodnik, 
w spodniach na szelkach 
i koszuli w kratkę 
z rękawami podwiniętymi pod łokcie, 
wygrabił zeszłoroczne uczucie, 
niczym jesienne liście 
i wymiotł wszystkie zakamary, 
by wiatru podmuchy nie rozniosły 
sentymentów i wspomnień niechcianych... "

Moi Mili,


Dziś rano otrzymałam uroczą laurkę od córeczki.

Wzruszyła mnie i zapragnęłam podzielić się

z Wami moim wierszem.

Weronika Madryas

Wrocław, dn.22.X 2019r.

 

Maleńka Moja

 

Tak mało pozostawiłam czasu

na dotyk i rozmowę,

na spacer w deszczu

i brodzenie pośród liści

jesiennym zmierzchem szeleszczących…

 

Tak mało pozostawiłam czasu

na to co ważne i uwagi warte…

Uwięziona w prozie i rutynie

obrzędów codziennych

z monotonii utkanych…

…i dni jakże do siebie podobnych

bardziej aniżeli łzy, krople rosy czy płatki śniegu…

 

I nagle Ty, Maleńka Moja

cudownie świata ciekawa,

radosna i wesoła

niczym wiosenny skowronek,

co świergotem dzień budzi…

 

Puk, puk…

W moje życie wtargnęłaś,

by nadać sens…

Plum…

Wpadłaś z łoskotem

niczym śliwka w kompot przysłowiowa…

 

Czy wiesz Maleńka Moja?

Lubię czuć w dłoni Twe ciepłe paluszki,

gdy w pośpiechu gnam…

I lubię tonąć w bławatkowym spojrzeniu

pełnym zapytań: dokąd? i po co?

I lubię Twój śmiech,

gdy wiatr piórko unosi frywolne…

 

Och, proza życia

bagatelą przy Tobie!

Maleńka Moja…

laurka.jpg
Dom i dziewczyna.jpg

Weronika Madryas

Sulistrowiczki,

dn.19.08.2020 roku

 

Weronika Madryas Sulistrowiczki,

dn.23.08.2020 roku

Weronika Madryas Sulistrowiczki, dn.23.08.2020 roku

 

A lipa zakwitła tuz przed ścięciem

 

Spoglądałaś na mnie

zza krzewu róż kwitnących,

co kaskadą bladoróżowych kielichów

na Twą postać, ramiona, włosy opadały…

 

Brama w kształcie łuku

w kwiatach tonęła,

gdy uśmiechnęłaś się do mnie

pierwszy raz…

 

Drogi nasze splotły się

na popołudnia rzadkie,

kiedy racuchy piekłaś,

słońce lipcowe grzało,

trawnik skoszony pachniał

i strumyk szeptał swą opowieść…

 

W cieniu lipy okazałej

siedziałyśmy we dwie,

rozdzielone wieku różnicą

co sprawy codzienne odległymi czyni

w zwyczajnym świecie.

 

Pomimo i na przekór

przyjaźni nić pomiędzy nami

los kpiarz utkał…

 

Minionej jesieni odeszłaś,

Mąż Twój dom opuścił

i na wiosnę krzewy róż nie zakwitły…

 

A lipa,

która sercem ogrodu była

uschła z rozpaczy,

jemiołą wyniszczona,

jak Ty chorobą.

 

I choć konary obumarły,

to drwal, co drzewo ścinał

na szczycie pędy zielone

dostrzegł

 

Ostatnie tchnienie drzewa,

Co Twoim było…

 

Dziś we wsi powiadają:

A lipa zakwitła tuż przed ścięciem

lipa 1.jpg
roza 02.jpg
roza 01.jpg

Weronika Madryas,

Wrocław, dn. 13.01.2008.

 

Pąk róży herbacianej

 

Łodyga jej

kolcami nadziana,

ku słońcu wygięta.

Łukiem pożądania

nieuświadomionego jeszcze.

Pąk jej

zapowiedzią piękna,

skrytego wewnątrz,

które nastąpi niebawem.

 

Cierpliwości, cierpliwości –

-powiada przechodniom, czarnemu kotu

i staruszce z konewką w dłoni,

zawsze gotowej ją napoić…

 

A deszcz liści złotych

obfity,

Kaskadą na trawnik zielony

spływa

i dywan tworzy barwny,

pod stopami szeleszczący…

 

Ona zaś

płatek odchyla niepewnie,

powoli rozkwita,

herbacianą urodę światu ukazuje…

…Na pięknie kwiatem nie traci

Weronika Madryas

Wrocław, dn.15.05.2016r.

 

Różne wiosny

 

Niegdyś…

 

Na me oczy zdumione

piękno Paryża zamglonego, wiosennego,

zroszonego deszczem rzęsistym…

 

Na me stopy drobne

wstęgi uliczek brukowanych,

bulwarów, placów targowych wszelakich…

 

Na me dłonie szczupłe

konwalie, bukieciki

wonne, majowe…

 

…nim urodziłaś się

Anno Marianno, Córeczko Moja Wyśniona

 

Obecnie…

 

Na nasze oczy zdumione

rzepakowe pola kwitnące, pachnące

niczym dywany złociste, rozłożyste

ciągnące się w nieskończoność…

 

Na nasze stopy drobne

ścieżka pośród pól,

którą co wieczór córka matkę-staruszkę

na spacer wiedzie…

 

Na nasze dłonie szczupłe

tulipany, wiązanki

od kwiaciarki,

co straganu przydrożnego strzeże

i przechodnia wypatruje, wyczekuje…

 

Na nasze uszy czujne

śpiew kobiet modlących się

u stóp Chrystusa,

co na rozstaju dróg