top of page

Wiersze

Moi Mili,


na kłopoty z ortografią najlepsze są zapadające w pamięć rymowanki. Zapraszam Was zatem do lektury mojego wierszyka „Ówka”.

owka.jpg

Moi Mili,


w pochmurny dzień ślę Wam swój wierszyk z ilustracją Ani i bardzo długi uśmiech.

Jamnik

Być jamnikiem trudna rzecz,
długi tułów trzeba mieć,
krótkie nóżki, krótką szyję,
długie uszy, smukłą linię.
Tylko tyle i aż tyle.

Być jamnikiem mocna rzecz,
charakterek trzeba mieć,
szczekać głośno, tak donośnie,
by słyszeli wszyscy goście.

Tofik, Fifek, Rudy, Rydz,
imon masz tu bez liku,
więc wybieraj mój jamniku!

jamnik.jpg
zimowo 4.jpg

Moi Mili,

zrobiło się tak zimowo. Dlatego też podzielę się z Wami zimowym wierszem bez tytułu, który popełniłam przed laty. Dziś nie pamiętam nawet, o kim wówczas myślałam, ale to przecież nie ma znaczenia… Tak czy inaczej wiersz ów dedykuję dawnym sympatiom.. 

Zakrzepła zima na gałęziach,
Zakrzepła zima na włosach, wargach,
Zakrzepła zima na sierści kota,
Mroźnym wiatrem smagana zamarzła...
Czarne chmury się kłębią nad miastem,
Słońce burym otula się płaszczem,
Śnieg oblepia rzęsy, dłonie,
Całe miasto w bieli tonie...
Śnieg zaciera Twoje ślady,
Lęk się w moją duszę wkrada...
Anioł Stróż mą dłoń dotyka,
Tam gdzie stałeś śnieg topnieje,
Liść zmarznięty się zieleni...
Kwiat go strzepnął nim go dałeś
Gdy wchodziłeś do mej sieni...

wiersz rekopis m.jpg

Moi Mili,
dziś nostalgicznie i refleksyjnie, ponieważ bardzo tęsknię.

Weronika Madryas 
Wrocław, dn.26.12.2023r.

Rozmowa z Babcią

Na mogile znicz stawiam, 
gdzie Ty, Najdroższa Moja
i On, Ukochany Mąż Twój
na wieczny spoczynek…

Cienka warstwa śniegu
litery skryła.
Liść listopadem niesiony
do krzyża przyległ.

Wiatr strąca
łzy z rzęs moich.
Mróz krople słone
w lód przeistacza.

Już wiem, że odeszłaś
i lękam się samotności wielkiej.
I tego, że bez Ciebie dobroci zapomnę…
…i serca słodycz zgubię
w  nieczułości dnia powszedniego,
jakże Tobie Najdroższa obcej.

Na mogile znicz stawiam, 
gdzie Ty, Najdroższa Moja
i On, Ukochany Mąż Twój
na wieczny spoczynek…

spadajace liscie.jpg

Weronika Madryas
Wrocław, dn.23.08. 2016 r.

Babcia

W oczach Twoich
dzieciństwo moje zastygło…
…czas niewinności, beztroski i marzeń
który bezpowrotnie przeminął,
daremnie przywoływany przez bardziej zuchwałych…

…Czas nieubłagany
patrzy na zdziecinniałych z politowaniem
i głową kręci.
Wreszcie znużony ziewa
i do tej ostatecznej  powiada:
Bywa, że starość wydłużam, 
a dzieciństwo skracam. Nigdy odwrotnie.
A śmierć, co jest
„sprawiedliwa i niesprawiedliwa”, 
jak napisałaś,
chichocze tylko i dłonie kościste zaciera…

Tych dwoje pogaduszki ucina i żartuje, 
jak my, gdy ze szkoły wracałam 
i patrzyłam, jak obiad gotujesz.

Widzę Cię odzianą
w suknię długą,
z miękkiej tkaniny…
Włosy srebrem oprószone
wysoko nad karkiem
upinasz…

Widzę wciąż, 
jak szczyptę soli
do zupy szczawiowej dodajesz,
jak ciasto niedzielne wygniatasz, 
a potem pręcikiem nakłuwasz,
jak w książkę zaczytana
słońce wieczorne chłoniesz…

I gdy tak bezbronna 
jak ptaszek maleńki i płochy,
patrzysz na mnie
prosząco jakby, 
to słowa pociechy 
na koniuszku języka tańczą…
…że spotkasz wreszcie 
Ukochanego Swego, 
… że zrzucisz starość
jak płaszcz znoszony…
tę co ciało Twe udręczyła 
boleścią i sprawności brakiem…

Tylko mój strach wielki
przed nieobecnością Twoją
język paraliżuje
i milczeć każe

W oczach Twoich
dzieciństwo moje zastygło…
…czas niewinności, beztroski i marzeń

dyniowa wrozka m.JPG

Moi Mili,


zapraszam Was raz jeszcze do lektury dyniowego wierszyka. W tym roku został zilustrowany przez Anię. 

Weronika Madryas

Dyniowa wróżka

Pomiędzy górą a rzeką,
podobno całkiem niedaleko,
na skraju lasu chatka stała,
co kształtem dynię przypominała.

Pomarańczowa i pękata
turlała się przez pół świata. 
Znalazła wreszcie cichy kąt
i rzekła: Nie ruszę się stąd! 

W dyniowej chatce Dyniowa wróżka, 
dyniowa kula, dyniowa różdżka. 
A tuż za chatką zakręt w lewo, 
tam gdzie wysokie rośnie drzewo. 
I jeszcze kilka kroków w bok
i każdy westchnie: Co za widok!

Jak okiem sięgnąć wstęgi grządek,
pomiędzy nimi też porządek. 
Dyniowe pole pomarańczowe, 
och, jak cudownie kolorowe!
A nad dyniami tańczą liście, 
wodzirej wiatr pędzi przez świat!

Dyniowa wróżka o dynie dba, 
komuś zapewne największą da. 
Raz już karocą dynia się stała, 
kiedy Kopciuszka poratowała. 

Dyniowa wróżka figle płata
i zajrzy w każdy zakątek świata. 
I jeśli dynię pocałuje, 
to wielki owoc zaczaruje.

Ba, to nie wszystko Mój Przyjacielu, 
dyniowe pole widziało wielu.
Niewielu jednak wie, 
co dalej dzieje się. 

Pięć kroków w lewo, 
sześć kroków w prawo.
Pięć minut wolno, 
sześć minut żwawo. 

Na końcu widzisz stoliczek mały, 
na nim talerzyk oraz specjały. 
Dyniowa zupa, dyniowy dżem, 
dyniowe ciasto, dyniowy krem. 
I jeszcze placek, i pestki dyni, 
dyniowy przysmak w kształcie cukinii. 

I nagle znika dyniowy świat, 
i nagle mama woła: wstań!
Do szkoły znowu trzeba iść, 
Mnożyć i czytać, dzielenie ćwiczyć. 

Tylko w kieszeni dziwny szmer, 
Dyniowa wróżka śmieje się. 
Masz pestek dyni całą garść, 
nic tylko gryźć, nic tylko brać. 
Dyniowa Wróżka idzie spać.

Moi Mili,


zapraszam Was do wysłuchania napisanej przeze mnie, bardzo jesiennej piosenki i zaśpiewanej przez utalentowaną pianistkę Martę Skowron.

kasztan mp3Weronika Madryas, Marta Skowron
00:00 / 02:26

Moi Mili,
zapraszam do lektury mojego wiersza o Przybyszu z Galerii Rzeczy Ładnych.

Weronika Madryas
Wrocław, dn.4.05. 2023 r.

Przybysz z Galerii Rzeczy Ładnych

Ofiarował mi Tato Anioła Stróża, 
pisarza i poetę.
Znalazł go w Galerii Rzeczy Ładnych
i zabrał do domu mojego i Anny Marianny. 
Z aniołem nie będzie kłopotu, 
uznałam, zerkając na tekturowe pudełko. 

Anioł usnął na drewnianej desce
w łóżku żeliwnym.
Okrył się pierzyną w różyczki,
zdjął pantofle i nałożył szlafmycę. 
Odwiesił skrzydła na poręczy tuż za głową,
nie narzekał na ból pleców czy niewygodę. 

Okrągłe okulary w drucianych oprawkach, 
piórko w dłoni i otwarta księga
wyczekują cierpliwie końca snu anielskiego…
Uśpione koty i ciekawskie myszy
tuż przy anielskim łożu drzemią.

Oddech  pisarza i poety spokojny, 
oblicze łagodne i dobre. 
Anioł Stróż marzeniami ukołysany
zapewne niestrudzenie przez sen czuwa 
nad Anną Marianną i nade mną…

Wiersz o myszkach m.jpg

Moi Mili,


wojna na Ukrainie trwa już wiele miesięcy, a nadal niełatwo wyjaśnić dzieciom ogrom nieszczęścia i cierpienia, które ze sobą niesie.  Uznałam, że wierszyk może okazać się pomocny w rozmowie z najmłodszymi. Zapraszam zatem do lektury.

Weronika Madryas,
Wrocław, dn.31.01.2022r.

Nitup

Tam, gdzie zbóż złote kłosy
jest kraina małych myszek, 
które cenią spokój, pokój
i przyjemną ciszę wokół. 
W fladze mają błękit nieba,
złoto słońc ze słoneczników, 
których wszędzie jest bez liku. 

Sąsiad ich to szczurzy król, 
co ma wielką chęć na bój. 
Pragnie zająć mysi kraj, 
potem prędko ruszyć  w dal. 
Zabrać góry i doliny
i odległe hen krainy.
„Świecie! Cały będziesz mój! A ja będę jeden król!”

Nitup zwą go wojownicy, 
pozbawieni woli, dzicy.  
Wyruszyli wnet o świcie, 
aby myszkom zniszczyć życie. 
Mysi król dobrze wie, 
że niełatwo bronić się. 
Z troską patrzy na swój kraj, 
zna Nitupa straszny plan. 

Myszki będą bronić się, 
myszki nie poddadzą się!
Małe myszki z ich mamami
i z babciami, staruszkami
trzeba wysłać za granicę, 
by ratować im tam życie. 
Do wiewiórek, lisów, jeży, 
nawet dziwnych nietoperzy. 

Mała myszka zwana Mika
wnet trafiła do kurnika
„Kukuryku, kukuryku! Mamy myszkę w swym kurniku!”
„Ko-ko- ko, ko- ko –ko, no i co? 
Trzeba rychło karmić ją. 
Zabiedzona, wychudzona, 
zaraz z głodu nam tu skona.”
Jak orzekli, tak zrobili, 
myszkę szybko napoili. 

Dziś pod grzędą mysia dziura, 
tam nie chadza żadna kura. 
Mika czasem pożartuje
z kurą, która jaja wysiaduje. 
Kura ruda, bardzo chuda
powiedziała co wiedziała:
„Ko-ko, ko-ko, tu kuzynek masz ze sto!
Ta od kreta, w okularach, 
ładna byłaby z was para.
Jeszcze dwie u chomików, 
czasem łażą po kurniku. 
Cóż nornica jakaś płocha, 
kur się boi, ciągle szlocha.”

Mała Mika teraz wie, 
co w kurniku dzieje się. 
Tęskni jednak za swym krajem, 
przed kurami nie udaje.
Wyczekuje ciągle wieści, 
słucha wszystkich opowieści. 
Trzeba Mice wierzyć, że
wojna kiedyś skończy się. 

Miły chomik zwany Tomik
przyniósł list od kocicy, 
która mieszka przy granicy. 
„O Nitupie słuch zaginął,
szczurzy król jak noc przeminął. 
Gdy na gardle poczuł nóż, 
wielki tchórz, wielki tchórz!”

Mika żegna się z kurami, 
z chomikami i kretami. 
„Kukuryku! Kukuryku!
Wspomnij czasem o kurniku.
Ko- ko, ko-ko, 
tu masz zawsze drugi dom!”

Mika wraca do ojczyzny, 
by ją pomóc odratować, 
nowe miasta wybudować. 
Szczurzy król przegrał bój. 
W życiu tak jak w baśni bywa,
kiedy zło przegrywa, 
to dobro wygrywa.

Moi Mili,

nastał długo wyczekiwany dzień, w którym spodziewamy się wizyty bardzo szczodrego gościa. Życzę Wam pięknych prezentów i zapraszam do lektury wiersza o Świętym Mikołaju.

Weronika Madryas,

Wrocław, dn.6.12.2022r.

Święty Mikołaj

Pośród nocy rozgwieżdżonej

pędzą sanie ośnieżone

w renifery zaprzężone.

Pośród gwiazd

mknie Dobrodziej w świat.

Siwobrody i w purpurze

ma prezentów moc,

na rozdanie jedną noc.

W wielkim worze znajdzie może

coś dla: Basi i dla Kasi,

rudej Zuzi, malej Ani,

Kuby, Janka, miłej Frani.

To nie autka i nie lale

wielką mają moc,

tylko miłość, którą daje

Wam w tę zimną noc.

mikolaj m.jpg
dyniowa wrozka.jpg

Moi Mili,
zapraszam Was dziś do lektury baśniowego wiersza. Zatem niech i zdjęcie będzie baśniowe.

Weronika Madryas

Dyniowa wróżka

Pomiędzy górą a rzeką,
podobno całkiem niedaleko,
na skraju lasu chatka stała,
co kształtem dynię przypominała.

Pomarańczowa i pękata
turlała się przez pół świata. 
Znalazła wreszcie cichy kąt
i rzekła: Nie ruszę się stąd! 

W dyniowej chatce Dyniowa wróżka, 
dyniowa kula, dyniowa różdżka. 
A tuż za chatką zakręt w lewo, 
tam gdzie wysokie rośnie drzewo. 
I jeszcze kilka kroków w bok
i każdy westchnie: Co za widok!

Jak okiem sięgnąć wstęgi grządek,
pomiędzy nimi też porządek. 
Dyniowe pole pomarańczowe, 
och, jak cudownie kolorowe!
A nad dyniami tańczą liście, 
wodzirej wiatr pędzi przez świat!

Dyniowa wróżka o dynie dba, 
komuś zapewne największą da. 
Raz już karocą dynia się stała, 
kiedy Kopciuszka poratowała. 

Dyniowa wróżka figle płata
i zajrzy w każdy zakątek świata. 
I jeśli dynię pocałuje, 
to wielki owoc zaczaruje.

Ba, to nie wszystko Mój Przyjacielu, 
dyniowe pole widziało wielu.
Niewielu jednak wie, 
co dalej dzieje się. 

 

Pięć kroków w lewo, 
sześć kroków w prawo.
Pięć minut wolno, 
sześć minut żwawo. 

Na końcu widzisz stoliczek mały, 
na nim talerzyk oraz specjały. 
Dyniowa zupa, dyniowy dżem, 
dyniowe ciasto, dyniowy krem. 
I jeszcze placek, i pestki dyni, 
dyniowy przysmak w kształcie cukinii. 

I nagle znika dyniowy świat, 
i nagle mama woła: wstań!
Do szkoły znowu trzeba iść, 
Mnożyć i czytać, dzielenie ćwiczyć. 

Tylko w kieszeni dziwny szmer, 
Dyniowa wróżka śmieje się. 
Masz pestek dyni całą garść, 
nic tylko gryźć, nic tylko brać. 
Dyniowa Wróżka idzie spać.

Dzień dobry Kochani,


dzisiaj, w takim bardzo szczególnym dniu, w dniu wspomnień po naszych najbliższych, tych których z nami już nie ma, chciałabym Wam przeczytać wiersz ze zbioru "Wiersze Weroniki" zatytułowany "Cisi jak spadające liście".

wiersz.jpg

Moi Mili,


w sąsiedztwie Baśniowego Zielonego Wzgórza stoi dom nazwany „Edenem”. Należał do starszej pani, malarki. Dziś z rozrzewnieniem patrzę na trzy obrazki, które otrzymałam pewnego letniego popołudnia, kiedy to razem z Anią poszłyśmy na szarlotkę do sąsiadki. Nie podejrzewałam wówczas, że będzie to nasze ostatnie spotkanie.

 

 Zapraszam Was do lektury wiersza.

Weronika Madryas 
Wrocław, dn. 06.09.2022 r.
Pamięci Lidii Malarki Samborskiej

Eden

Starsza pani
opuściła dom pod lasem 
Edenem przez nią zwany, 
by zapukać do drzwi raju. 

Jesienne róże, krzewy, orzech szczodry
pamiętają dłonie spracowane, 
te same, co pędzlem po płótnie malowały
pejzaże i kwiaty polne…

Starsza pani odeszła ze swego Edenu do raju.
Tylko obrazy nieśmiertelne
i ogród baśniowy pozostały…

Eden 2.jpg
Eden 1.jpg

Moi Mili,

zapraszam do przeczytania wierszyka i obejrzenia fotografii z lawendowymi wróżkami.

Cóż się plecie o fiolecie w lawendowym świecie?

W lawendowym świecie
lawendowe wróżki,
lawendowe miotły, lawendowe różdżki...
Fioletowe czary, fioletowe słowa,
fioletowe sny w lawendowych głowach...

W lawendowym świecie
fioletowe kwiaty,
fioletowe ptaki,
cudowne zapachy...

Okruch tego świata w suszonych kwiatach,
okruch tego świata to wspomnienie lata...

Weronika Madryas

Wrocław, dn.02.05.2015r.

 

Pan Rok

 

Rok oblicza cztery ma,

każda pora inne zna.

 

Gdy zaczyna panowanie,

to na zimno rządzi krajem.

Doradczyni jego biała,

w śnieżny puch i szron odziana,

jako zima w świecie znana.

Jej nadejście sen sprowadza,

noc wydłuża, a dzień skraca.

Drzew konary w śniegu tuli,

lecz, gdy nastrój ma ponury

mroźny wiatr przywołuje

i pękate białe chmury.

Mróz, jej sługa uniżony,

tchnieniem szyby pomaluje

i sople ostre niczym stal

porozwiesza tu i tam.

 

Z końcem marca śnieg topnieje,

zielenieją drzew czupryny,

słońce grzeje coraz śmielej.

W sukni zwiewnej wiosna stąpa,

w burzy loków wieniec nosi,

w którym ptaki gniazdo wiją

i świergolą w gąszczu włosów.

Na trawnikach i na skwerach

krokus, śnieżka i stokrotka.

Tulipany i narcyzy zaś w ogródkach,

w równych grządkach.

I rzodkiewka, i pietruszka

i rzeżucha, i kaczucha,

za nią kaczor i kaczęta,

wszędzie kryją się pisklęta.

Lecz kapryśną wiosna bywa,

wówczas burze i deszcz wzywa.

Potem znów łagodnieje

i słońcem pieści mokrą zieleń.

 

Po niej lato roześmiane,

zwariowane, niewyspane.

Noce krótkie z sobą niesie,

a wraz z nimi śpiew i tańce,

pocałunki pod gwiazdami

i wyznania pod drzewami,

pod mostami, na ławeczkach,

w altaneczkach.

Lato raczej trosk nie lubi,

w swej beztrosce rozum gubi.

I niechętnie też pracuje,

za to dużo podróżuje.

Błękit mórz, szczyty gór,

piach pustyni, leśny gąszcz,

rozmaite ścieżki zna

i wędruje tu i tam.

 

I dopiero jesień tęskna,

romantyczna, zamyślona,

kapelusze z dużym rondem,

te słomkowe i filcowe,

z głów postrąca.

Porozdaje parasole,

kosze, płaszcze i kalosze.

W pelerynie kieszeń ma,

gdzie barw paletę,

pędzle chowa.

I nastroje nosi zmienne,

jasne, bure, mgliste, dżdżyste,

ciepłe, chłodne, piękne, smętne.

Czasem z wiatrem potańcuje,

potem snuje się po sadach,

śliwy, jabłka w skrzynie wkłada.

I orzechów każe szukać

w mgieł oparach, deszczu strugach.

Brodzi w liściach złotych, rudych

klucze ptaków obserwuje,

i smutnieje, poważnieje,

nawet suknia jej ciemnieje.

Ciągle płacze, ciągle wzdycha,

na dodatek kaszle, kicha,

w szczególności przed odejściem.

 

Pan Rok, który jest u władzy

ma przydomek Teraźniejszość,

gdy przemija zwą go Przeszłość

bądź też Przyszłość, gdy się jeszcze nie wydarzył…

Moi Mili,


zapraszam do lektury mojego wiersza o tym, co zasmuca nas dziś najmocniej…

Weronika Madryas

Wrocław, dn.4.III 2022 roku.

 

 

W Gardone Riviera

 

„W Rzymie na Campo di Fiori
Kosze oliwek i cytryn,
Bruk opryskany winem
I odłamkami kwiatów”.

Napisał Czesław Miłosz,

poeta i myśliciel.

 

W Gardone Riviera

kaczki senne

wiatr kołysze na Jeziorze Garda.

Białe żagle

na tle bezchmurnego nieba

i oliwek smak

z pobliskiego gaju…

W cieniu drzewka mandarynkowego

dziewczyna w słomkowym kapeluszu

nuci tęskną melodię…

 

To tam na wzgórzu Vittoriale degli Italiani

czyli „sanktuarium włoskich zwycięstw”,

gdzie jednooki poeta Gabriele D’Annuzio

gościł Benito Mussoliniego.

Choć Hitlera „okrutnym klaunem” zwał,

sam marzył o wskrzeszeniu Imperium Romanum.

Czy rozmawiali w jadalni

w towarzystwie pomnika żółwia,

postawionym ku czci tego,

co żywot zakończył po uczcie z kwiatów tuberozy?

 

Wspominam Gardone Riviera

we Wrocławiu w marcowy dzień,

gdy donicę z prymulkami na balkonie ustawiam,

a promienie słońca

topią padający śnieg.

A potem zanurzam się

w miasto wiosny wyczekujące.

I patrzę na dzieci na skwerach,

zatroskane twarze matek

i jegomościa z jamnikiem.

 

W tym czasie Kijów płonie.

Z rozkazu szaleńca

wojna rozpoczęta…

W oparach zarazy

od dwóch lat świat trawiącej

Ukraina opór stawia

rosyjskiemu najeźdźcy…

A wokół śmierć, ból, łzy,

pożoga i gruzowisko…

 

Wielkanoc tuż, tuż…

 „Eloi, Eloi, lamma sabachtani!”

Golgota, wzgórze jerozolimskie,

Chrystusa ukrzyżowanie.

Grób wykuty w wapiennej skale,

Chrystusa Zmartwychwstanie.

Dobrem zło pokonane,

już niegdyś dokonał się cud.

 

„Aż wszystko będzie legendą
I wtedy po wielu latach
Na nowym Campo di Fiori
Bunt wznieci słowo poety”.

Napisał Czesław Miłosz

W Warszawie w Wielkanoc roku 1943.

ilustracja.jpg
topola 2.jpg

Weronika Madryas
Wrocław, dn.27.02.2022r. 

Topola


Na rozwidleniu dróg
strzelista i smukła, 
tuż obok tej drugiej,
trwała przez lat czterdzieści trzy…

Na chwilę przed kresem
pękł pień.
Czupryna wichurą targana
runęła do stóp
swej siostry bliźniaczej. 

Suchy, przejmujący trzask,
wiatru wycie
i konary połamane wokół. 
To krajobraz po. 

Na rozwidleniu dróg
osierocona łka
z tęsknoty za utraconą…

…A potem świat utonął
w objęciach szaleńca.
Pod ostrzałem, 
w morzu krwi i łez
odchodzą nasi bracia. 
Patrzymy na zło.
I serce pęka 
jak topoli pień. 

Suchy, przejmujący trzask, 
wycie syren
i ból wokół. 
To krajobraz wojny. 

Moi Mili,


Dzisiejszy dzień sprzyja łakomstwu. Pozostaje mi życzyć Wam smacznego i jeszcze ślę wierszyk.

Pączusie

Wypieczone i pachnące,
lukrowane, cukrowane,
konfiturą nadziewane...

Mali, duzi zajadają,
brzuszki prawie już pękają...
Za to buzie uśmiechnięte
i oczęta wniebowzięte...

Palce lizać mały smyku!
To już piąty, rozbójniku!
Pączuś znika z talerzyka
i okruszek też wnet znika..

paczki.jpg

Moi Mili,


na jesienne wieczory, długie i mroczne, najlepsze są: miła muzyka, ciepła herbata,  łagodny blask świec i odrobina poezji. Dlatego też ofiarowuję Wam szczyptę tej ostatniej we fragmencie mojego wiersza zatytułowanego Szklana kolekcja. Dziś ten fragment nazwałabym raczej Tęsknotą za latem…

(...)
Są słodkie chwile
co jak motyle ulecą…
gdy wiatr kielichem róży potrząśnie
odpłyną…

Zaklinam je szepcząc:
Mam kolekcję szklanych kul
a w nich smutek, radość, ból…
Słowami czaruję…
(...)

kolekcja kul.jpg
zlote liscie.jpg

Moi Mili,
Dzisiaj jest dzień szczególny, uświadamiający nieuchronność przemijania. Napisałam niegdyś wiersz Cisi jak spadające liście... 
I choć odeszli, to ufam, iż ich miłość w nas trwa...

ksiazka.jpg
wiersz.jpg
Ania skarpetki.jpg

Moi Mili,


Po lekturze o historii dziesięciu skarpetek, zrobiło się u nas bardzo skarpetkowo, albowiem Ania szyła, opowiadała i tworzyła komiks na lekcjach w szkole.  Dzielę się z Wami zatem własną literacką inspiracją czyli moim wierszem oraz zdjęciem z dziełem Ani.

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 25.X. 2021r.

 

Żółte skarpetki

Szaro-biała kotka mała,

jako Milka znana,

mleko bardzo chętnie piła

od samego rana.

 

Kłębkiem wełny się bawiła,

to turlała, to goniła.

Aż się bardzo pomyliła

i kłopotów narobiła.

 

Mama Anię nauczyła

o skarpetki dbać

i starannie po wypraniu

w miękkie kulki zwijać.

 

Takich kulek Ania miała

chyba jedenaście.

W każdej kulce inna para

w groszki, w kratkę, w paski.

 

Ania kulki do szuflady

starannie złożyła.

Tylko jedna, żółta kulka

gdzieś się zagubiła.

 

Mama szuka, Ania szuka.

Zgubę znaleźć – wielka sztuka!

 

Na kanapie Milka drzemie

i udaje, że nic nie wie.

W burym kącie coś odkryła,

czym się troszkę pobawiła.

 

Potoczyło się to coś

do mysiej norki,

gdzie mysia rodzina

chrupała serowe faworki.

 

- Popatrz tato! Mamy gościa!

Zawołała mysz najmłodsza.

 

I skarpetki tam zostały,

w mysiej norze zamieszkały.

I w skarpetkach smacznie spały

dwie najmłodsze myszki białe.

Los czasami figle płata,

coś pozmienia, coś pogmatwa.

Ze skarpetki mieć śpiworek?

To nie żart. To mysi fart.

jesien.jpg

Weronika Madryas             

Jesień

Widziałam ją wczoraj o zmierzchu,
jak wsparta o balustradę mostu kamiennego,
w dal patrzyła…
…zadumana, rozmarzona, baśniowo piękna.

Widziałam ją wczoraj o zmroku,
pierwszy raz od roku minionego.

Słyszałam plotek na jej temat wiele.
Co poniektórzy szepczą, 
że kochanków ma kilku…
…skrzętnie czas im wylicza
dla spotkań upragnionych,
wspólnych nocy i świtów 
…ponoć

Tak mówią ci, 
co o innych wszystko wiedzą, 
o sobie wiele mniej
…pewnie

Podziwiałam jej włosy ogniste
i suknię z pajęczyny cienkiej,
o barwie czekolady gorzkiej,
haftem liści rudych zdobioną…
Znakomity krawiec, pająk niepospolity
ostanie poprawki nanosił spiesznie…
...przed spotkaniem tak ważnym.

Kiedy dłoń podniosła
i słowa magiczne wyszeptała,
przybyli
w kolejności przez nią wyznaczonej.
Kochankowie jej mili, stęsknieni…

Najpierw Pan Mgieł Porannych otulił
jej postać wysmukłą i wiotką,
przezroczystym szalem tchnień,
diamentami rosy przetkanym gdzie niegdzie…

Potem Wiatr, kochanek kapryśny, porywisty,
podmuchem delikatnym
włosy jej długie, jedwabiste do tańca porwał…

Wreszcie Deszcz strużkami cienkimi
zwilżył jej policzki blade,
piegami słońca ozłocone.
Wycałował postać powabną, 
sprytne krople pod suknię wtoczył,
tam gdzie jej początek i koniec,
na piersi białe i stopy bose…

A ona pieszczotom oddana, 
liście malowała,
gdy oni coraz śmielszymi się stawali…
…kochankowie jej wierni, 
dozgonnie zakochani

drzewo wiersz.jpg

Moi Mili,


Jesień to czas drzew, barwnych czupryn wiatrem targanych i spadających liści. Zapraszam Was zatem do lektury mojego wiersza zatytułowanego „Drzewo”.

Weronika Madryas

Wrocław, dn.23.XI 2008.

 

Drzewo

 

Gdybyś drzewem był, Drogi Mój...

 

Jakim? – pytasz,

zaintrygowany i rozbawiony

konceptem moim.

Topolą strzelistą? Wierzbą płaczącą?

A może baobabem? – zgadujesz,

uśmiechając się do mnie.

 

Byłbyś dębem

-odpowiadam poważnie.

 

O pniu silnym,

grubą warstwą

kory pobrużdżonej

pokrytym.

I korzeniu życiodajnym,

głęboko sięgającym.

Gałęzie Twoje -

przymykam oczy,

oddając się marzeniom,

wyobrażeniom i snom na jawie-

rozłożyste i mocne,

w zieleni liści skąpane,

tworzyłyby koronę bujną,

władcy potężnego godną...

 

-Królem dębów bym był? –

powiadasz,

wciąż niepoważny.

 

-Być może –

przytakuję z przekonaniem,

urażona niepowagą Twoją...

-A ty kim byś była? –

drążysz temat,

ciekaw mej odpowiedzi.

 

-Wiewiórką rudą,

co kitę ma lśniącą, ognistą,

prowokującą i miękką zarazem..

Łapki zręczne,

ciało gibkie

obietnic pełne...

Oczy czarne,

spojrzenie chmurne,

marzycielskie...

 

Wiewiórką?-

nie kryjesz zdumienia.

 

Tak –

kładę dłoń swoją

na Twojej,

kojącym gestem.

 

Zamieszkałabym w Tobie,

Drogi Mój...

W pniu Twoim

dziupla moja.

Cicha przystań

przed zamętem chroniąca.

W gałęziach

ogród mój.

Labirynt ścieżek

tylko nam znany.

W Tobie

świat mój

i schronienie moje...

 

Rozumiesz?

-pytam poważnie.

Twarzy Twojej

nie widzę

przez mgłę poranną.

Odpowiedzi nie słyszę

przez melodię

deszczem graną.

 

Czy rozumiesz,

nie jestem pewna...

grzybki 3.jpg

Weronika Madryas 
Wrocław, dn.16.XII 2007r. 

Róża

Gdyby kobieta różą była,
to by wyrosła na polanie leśnej, 
w zieleni traw bujnych, 
mnogości kwiatów polnych,
pośród drzew potężnych
oddalonych nieco.
Kokietowałaby rosłe dęby, srebrne buki…
…samotna, pozornie bezbronna…

Kielich jej pięknem swym 
przewyższałby pozostałe
i czarem słodkim kusił
drzew gąszcz,
wokół szumiących, wiatrem targanych.

Gdyby kobieta różą była, 
pachniałaby intensywniej
aniżeli kwiaty zwykły to czynić.
I płatki szerzej by rozchylała,
by ich urodę światu ukazać
w pełni. 
A kolce swoje skryłaby
pod parasolem liści zielonych.
Blaskiem rosy świt rozjaśniłaby,
połyskując, lśniąc, 
uwodząc niechcący całkiem…

Pozornie krucha i słaba, 
wśród drzew zachwytem poruszanych, 
silna niczym ptak drapieżny 
by była w istocie…
…kobieta – róża.

Gdyby róża kobietą była, 
to by wyrosła pod dębem rozłożystym.
W jego cieniu szukałaby wytchnienia,
w dni upalne i burze
wietrzne, deszczowe, mroczne. 

Łodygę swą ku słońcu by wygięła, 
a kwiat rozchyliła nieśmiało.
Kolce zaś by zapewne bezbronnym oddała
lub zgubiła przypadkiem.
Krople rosy strzepnęła niechcący, 
by korzeń nimi zwilżyć, 
drzewo napoić…
…wdzięcznością, oddaniem, troskliwością.

Miłością swego dębu jedynego bezpieczna, 
ufna i oddana, 
bezbronna niczym kwiat przepiękny ,
opieki wymagający…
…róża –kobieta.

Weronika Madryas

Wrocław, dn. 6.09.2021r.

Grzyby

Grzyby noszą kapelusze

małe, duże,

kręte, gięte.

Rosną w mchu,

wśród paproci,

w cieniu, cieple i wilgoci.

 

Grzybobranie – rzecz ciekawa

lecz niestety trzeba wstawać

o poranku, ba o świcie,

w lesie bowiem kwitnie życie.

 

Kiedy masz już Drogi Smyku

grzybów mnóstwo w swym koszyku,

pooglądaj kapelusze,

odrzuć wszystkie podejrzane,

nigdy wcześniej niewidziane.

 

Wśród podgrzybków i prawdziwków,

można trafić jedynego,

zdradzieckiego, trującego…

 

Jest też wszystkim dobrze znany,

purpurowy, nakrapiany

muchomorem nazywany…

 

Elegancki ów jegomość

przysiągł sobie niegdyś skrycie

jednym kęsem niszczyć życie.

 

Resztę można marynować,

sos przyprawić, ugotować.

I na sznurki ponawlekać,

by pachniały, wysychały,

leśnym smakiem zachwycały.

Roze.jpg
snieg choinka.jpg

Weronika Madryas

Wrocław,dn.14.01.2021r.

 

Styczniowe mimozy

 

Późną nocą,

kiedy spałaś,

rzecz się stała niesłychana…

…świat ulepił Ci bałwana!

 

Ośnieżyło, poprószyło

i bajecznie się zrobiło

wreszcie…

Drzew gałęzie

otulone śnieżną bielą,

srebrnym szronem,

drżą na wietrze…

 

No a przecież wczoraj rano

otrzymałam list z Sycylii,

w którym wiele napisano

i słonecznie.

Tam podobno ozłociły się

mimozy ciut przedwcześnie.

Zatęskniłam do tych listków

roztańczonych w ciepłym wietrze…

…i zapachu miodowego,

i widoku przecudnego

i powietrza gorącego…

 

…choć tu u nas jest zimowo i bajecznie

Moi Drodzy,
Smutno mi, albowiem żegnam dziś wierszem Pana Mieczysława, wydawcę wielu moich baśni oraz kilku tomików poezji.

I wiem tylko, iż Kraków utracił bezpowrotnie kogoś nietuzinkowego oraz uduchowionego…​

Weronika Madryas Wrocław,dn.13.01.2021 r.

Śmierć w czasach zarazy

Wiersz poświęcam Pani Marcie Iskierce oraz Panu Mieczysławowi Mączce

Śmierć w czasach zarazy

rozpanoszona i wszechobecna

zabrała Pana Mieczysława.

 

Odszedł samotnie,

w milczeniu,

bez czułych spojrzeń

i uścisku dłoni splecionych…

 

Pan Mieczysław

był częścią Krakowa poetów.

W wierszach zaczytany,

w poezję wtopiony

po kres swych dni…

 

Pan Mieczysław

szył książki na miarę,

cierpliwie i wytrwale

niczym pająk tkacz

przędący swą nić.

 

Pan Mieczysław

opuścił swe miasto

zimową porą.

Osierocił Miniaturę,

Stowarzyszenie Siwobrodych Poetów,

wiersze spisane i niespisane

i me baśnie niewydane jeszcze…

 

Śmierć w czasach zarazy

zraniła poezję boleśnie…

miniatura.jpg
miniatura 2.JPG
pan rok.jpg

Zapraszam na poetycką rozmowę z Noblistką.
Najnowszy tomik poezji "O Czułości".

Moi Drodzy,


zapraszam do odsłuchania mojej Kołysanki Srebrzystego Księżyca w pięknym wykonaniu Jerzego Filara. A przy okazji polecam płytę Dwie dusze, stanowiącą wyborny prezent gwiazdkowy dla miłośników tekstów Jacka Cygana.

Dwie dusze.jpg
Dwie dusze 2.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn.07.04.2014r.

 

Ogrodnik

 

Znam ogrody

pielęgnowane spracowanymi dłońmi

ogrodników w słomkowych kapeluszach…

…Jeden z nich,

w spodniach na szelkach

i koszuli w kratkę

z rękawami podwiniętymi pod łokcie,

wszedł do mojego serca,

które niegdyś kwitło dla Ciebie, Miły

…nim burzę rozpętałeś,

co spustoszenie poczyniła

 

Drobny ogrodnik,

w spodniach na szelkach

i koszuli w kratkę

z rękawami podwiniętymi pod łokcie,

wygrabił zeszłoroczne uczucie,

niczym jesienne liście

i wymiótł wszystkie zakamary,

by wiatru podmuchy nie rozniosły

sentymentów i wspomnień niechcianych…

 

Moje serce niczym ogród,

do niedawna łez deszczem zroszony,

dziś ze smutków wyplewione,

na nowe siewy gotowe...

ogrodnik2.jpg
Lisc w ksztalcie serca.jpg

Weronika Madryas
Wrocław, dn.09.IX 2010.

Liść w kształcie serca

Popatrz.
Rdzą i złotem splamiony, 
o brzegach postrzępionych nieco
liść w kształcie serca…
…po srebrzystej tafli kałuży sunie

Widzisz?
W strugach deszczu rzęsistego tonie.
Pochylam się nad
liściem w kształcie serca.
Twarz moja drży
w wody zwierciadle.
Policzki mokre i oczy spłakane,
łzy  słone i ciepłe,
a deszczu krople słodkawe i chłodne.

Liść w kształcie serca
postarzał przedwcześnie,
zbyt krótko wiatrem targany…
Lato jeszcze, choć noce chłodne
i dłonie zmarznięte.
O poranku i o zmierzchu 
błękitne mgły snują się po skwerach 
i tańczą na polach pod miastem…
Jesień tuż tuż, 
ale jeszcze nie pora 
liściom opadać…
…Nie pora umierać jeszcze

Spójrz.
Liść w kształcie serca
pożółkł przedwcześnie,
w kałuży zatonął, 
samotny jak ja…
Chłonę jego niedolę,
samotna jak liść w kształcie serca… 
A czoło moje od trosk pomięte
przedwcześnie…
Dostrzegasz to Miły, prawda?

Weronika Madryas Wrocław, dn. 18.XI 2020r.

 

Pamięci Adama Sobolewskiego, nauczyciela i wychowawcy klasy ósmej „b”, rocznika 1979

Pan od geografii

 

Pan od geografii

potrafił nauczać,

żartować i wędrować

po górach i dolinach,

po gwiazdach i planetach,

po mapach i atlasach,

po globusa odległych krainach….

 

Pan od geografii

nie karał,

nie oceniał

bez głębszego wejrzenia

i refleksji koniecznej.

Objaśniał i dyskutował,

albowiem rozmowę

cenił wielce.

 

Pan od geografii

był pedagogiem

i dżentelmenem jednocześnie.

Szarmancki, oczytany,

dowcipny, wygadany…

 

Aż nagle w jesiennych liści deszczu,

w listopadzie mglistym i dżdżystym,

gdy świat zarazą trawiony,

odszedł ostatecznie…

 

Pozostały po Nim

ciepłe wspomnienia

i zeszyt z geografii

jeszcze…

 

 

pan od geagrafii.jpg
wierszyk jerzy.jpg

Weronika Madryas

Wrocław, dn.09.11.2020r.

 

Jeżyk Jerzy i sekret jeży

 

Pod cieplutką kępką liści

jeżykowi baśń się przyśni…

…której będzie bohaterem i przeżyje dziwne dzieje.

Ot co!

 

Jesień liście ozłociła,

dni skróciła, świat zrosiła

chłodnym deszczem.

Jeżyk Jerzy roztargniony,

senny nieco i znużony

tę szarością i burością wszędzie.

 

Nawet jajko źle smakuje,

- Dziś ślimaka upoluję -

tak planuje jeżyk Jerzy

podczas deszczu.

 

Ale cóż to?

Nasz nieborak

nagle usnął,

lekko chrapie,

w nos się drapie…

 

Mylisz się, Mój Mały Smyku,

Bardzo Zacny Czytelniku,

jeśli żywisz przekonanie,

że jabłuszko cud rumiane

mu się przyśni!

 

Zdradzę Ci tajemnicę,

sekret ważny o jeżykach,

jabłkach i innych smakołykach jeży…

 

Otóż żaden jeż,

jeżyk Jerzy też,

w jabłkach wcale nie gustuje,

woli jajka i ślimaki,

i dżdżownice i pędraki

zjeść.

 

Jest myśliwym,

co na łowy nocą bieży.

Zimą zaś smacznie śpi

i jeżykowe baśnie śni.

Ot co!

Weronika Madryas

 

Cisi jak spadające liście

 

Byli też tacy co odeszli w ciszy

jakby po świeże bułki do sklepu za rogiem

lub drukiem pachnącą, poranną gazetę…

 

Bezszelestni, zawsze pokorni…

Z właściwym sobie taktem i dyskrecją

przeszli na drugą stronę…

 

Oni nie chcieli

łez, cierpienia i smutku…

Cisi jak spadające liście

piękni jak pejzaże jesieni…

Pragnęli pozostać niezauważeni

nawet wówczas, gdy ich braknie…

 

Tylko dlaczego łez potoki wartkie